Kościół Adwentystów Dnia Siódmego posiada ustrój demokratyczny, przedstawicielski, wypływający z apostolskiej idei powszechnego kapłaństwa wierzących. Najwyższa władza w Kościele należy do ogółu wyznawców, duchownych i świeckich, którzy wykonują ją za pośrednictwem swych przedstawicieli i pochodzących z wyborów reprezentatywnych jednoosobowych i kolegialnych organów zarządu kościelnego wszystkich szczebli.

STRUKTURA

Podstawową jednostką organizacyjno-kanoniczną Kościoła Adwentystów Dnia Siódmego jest zbór (parafia) zrzeszający wiernych danego terenu. Skupienie mniejsze tworzy tzw. grupę.

Działalność zboru realizowana jest za pośrednictwem urzędów zborowych, stanowiących najbardziej podstawowe struktury funkcjonalne Kościoła. Do głównych urzędów kierowniczych, należą:

• urząd starszego zboru (przełożonego zboru) — jego zadaniem jest kierowanie działalnością zboru, przewodniczenie nabożeństwom i zebraniom,
• urząd pierwszego diakona — zadaniem jego jest zastępowanie starszego zboru i kierowanie pracą diakonatu,
• urząd sekretarza zboru — jego zadaniem jest prowadzenie spraw administracyjnych zboru,
• urząd skarbnika zboru — zajmującego się prowadzeniem spraw gospodarczych (finansowych) zboru.

Do urzędów pomocniczych, zwanych także oddziałami lub sekretariatami zboru, należą:

• oddział diakonatu — składający się z diakonów, którego celem jest troska o potrzeby duchowe, a w szczególnych przypadkach także sprawy materialne wyznawców,
• oddział Szkoły Sobotniej — składający się z kierownika, sekretarza, nauczycieli i wszystkich wyznawców, a jego celem jest zborowa katechetyka, czyli nauczanie Słowa Bożego,
• oddział ewangelizacji — prowadzony przez kierownika i sekretarza, a celem jego jest rozwijanie aktywności misyjnej wyznawców,
• oddział młodzieży — składa się z kierownika, sekretarza i skarbnika młodzieży, a celem jego jest troska o wychowanie młodego pokolenia w duchu chrześcijańskich i ogólnoludzkich zasad życia,
• oddział pomocy charytatywnej — zadanie jego polega na rozwijaniu dobroczynności wśród społeczeństwa.

Instytucja urzędów zborowych (zarówno głównych jak i pomocniczych), znana była w czasach apostolskich (zob.: Efez. 4, 11 BG; 1 Kor. 12, 28 BG). Należyte funkcjonowanie urzędów zborowych jest ważnym elementem rozwoju wszystkich kierunków życia zboru. Osoby powoływane na urzędy zborowe muszą odpowiadać biblijnym kwalifikacjom (zob. 1 Tym. 3, 1-13). Starszy zboru, diakoni, nauczyciele i ewangeliści odgrywają przodującą rolę w czasie nabożeństw, a niektórzy z nich pomagają duchownym przy odprawianiu świętych obrzędów.

Starszy zboru, pierwszy diakon, sekretarz i skarbnik oraz kierownicy pomocniczych urzędów (oddziałów zboru) tworzą radę zboru, będącą faktycznym organem kierowniczym zboru. Między sesjami rady zboru władzę tę sprawuje zarząd zboru, składający się ze starszego zboru, zastępcy (jest nim zwykle pierwszy diakon, a pod jego nieobecność sekretarz zboru), sekretarza i skarbnika. Najwyższym organem władzy zboru jest zebranie zborowe, czyli ogół członków zboru, obradujących pod kierownictwem pastora czyli duchownego starszego (ordynowanego). Religijnym przywódcą i pasterzem zboru jest duchowny starszy, czyli ordynowany, piastujący w zborze najwyższą duchową godność.

Do kompetencji zebrania zborowego należy przede wszystkim wybór zarządu i rady zboru oraz obsadzenie pozostałych urzędów zborowych. Odbywa się to w wyniku obrad drogą głosowania, wśród modlitw i nauki Słowa Bożego. Zebranie zborowe przyjmuje do zboru i wyłącza ze zboru członków oraz decyduje o wszystkich religijnych i administracyjnych sprawach zboru.

Do organizowania zborów i grup, łączenia ich, dzielenia i rozwiązywania upoważnieni są jedynie duchowni ordynowani na podstawie decyzji (uchwał) najwyższych organizacyjnie struktur kościelnych.

Zbory kilku okręgów (województw, powiatów) tworzą diecezję (zjednoczenie/konferencję). Diecezja roztacza duchową, religijną i materialną opiekę nad zborami swego terenu. Najwyższą władzą diecezji jest zjazd diecezjalny, składający się z przedstawicieli wybranych i wysłanych przez zbory. Zjazd wybiera zarząd i radę diecezji na czteroletni okres kadencji. W skład rady wchodzą członkowie zarządu diecezji (przewodniczący, sekretarz i skarbnik), kierownicy sekretariatów (oddziałów, departamentów) przy zarządzie diecezji oraz inni duchowni i świeccy, wybrani przez zjazd.

Diecezje tworzą tzw. metropolię, zwaną unią zborów (lub po prostu Unią), czyli Kościół krajowy. Kościół krajowy roztacza organizacyjną, duchową, religijną i materialną opiekę nad diecezjami, zborami i wyznawcami swego terenu, utrzymuje i prowadzi szkoły, instytuty wydawnicze, stowarzyszenia społeczne i charytatywne, sanatoria i szpitale.

Najwyższą władzą Kościoła krajowego jest Zjazd Kościoła, składający się z przedstawicieli wybranych przez diecezje. Zjazd wybiera Radę i Zarząd Kościoła na pięcioletni okres kadencji. W skład Rady Kościoła wchodzą członkowie Zarządu Kościoła (przewodniczący, zastępca przewodniczącego, sekretarz, skarbnik), dyrektorzy sekretariatów (oddziałów, departamentów) przy Zarządzie Kościoła, kierownicy instytucji kościelnych oraz przewodniczący diecezji. Kościół krajowy stanowi wspólnotę wierzących, ustrojowo autonomiczną, kierującą się własnym statutem, pozostającą jednak we wspólnocie uniwersalnego Kościoła Adwentystów Dnia Siódmego, tj. w tzw. braterstwie zborów całego świata i utrzymującą duchową, organizacyjną i kanoniczną więź z naczelnym organem Kościoła, jakim jest Generalna Konferencja Kościoła Adwentystów Dnia Siódmego.

Kościoły krajowe danego regionu geograficznego świata tworzą tzw. wydział powszechnego Kościoła Adwentystów Dnia Siódmego (czyli wydział Generalnej Konferencji Kościoła Adwentystów Dnia Siódmego).

Wydziałem kieruje Rada Wydziału, a między jej sesjami — Zarząd Wydziału. W skład Rady Wydziału wchodzą członkowie Zarządu (przewodniczący, sekretarz, skarbnik), dyrektorzy sekretariatów oddziałowych (zwanych departamentami przy Zarządzie Wydziału), kierownicy instytucji kościelnych oraz przewodniczący Kościołów krajowych. Zadaniem Wydziału jest utrzymanie więzi organizacyjnej, duchowej i religijnej z Kościołami krajowymi.

Kościoły krajowe, zrzeszone w wydziały, tworzą światowy, powszechny Kościół Adwentystów Dnia Siódmego, reprezentowany przez tzw. Generalną Konferencję Kościoła Adwentystów Dnia Siódmego, zwaną także Radą Naczelną Kościoła, stanowiącą najwyższą strukturę Kościoła. Najwyższą władzą powszechnego Kościoła Adwentystów Dnia Siódmego jest Światowy Zjazd Kościoła Adwentystów Dnia Siódmego (Sesja Generalnej Konferencji). Różnorodny w swym „tworzywie etniczno-kulturowym”, jest Kościół Adwentystów Dnia Siódmego jednolity pod względem doktrynalnym i organizacyjnym w skali globalnej świata.

Kościół światowy posiada 13 wydziałów, które grupują kraje poszczególnych kontynentów. Spis poszczególnych wydziałów, ich siedzib i geograficzny zasięg jest następujący:

• Wydział Zachodnio-Centralnej Afryki (WAD), Abidżan, Wybrzeże Kości Słoniowej; 32 w większości francuskojęzyczne kraje przez Afrykę do wysp Oceanu Indyjskiego.
• Wydział Wschodnio-Centralnej Afryki (ECD), Nairobi, Kenia; Kongo, Etiopia, Rwanda, Tanzania, Uganda, Erytrea, Burundi.
• Wydział Południowy Afrykańsko-Indyjskiego Oceanu (SID), Harare, Zimbabwe; 10 narodowości poczynając od wschodniego wybrzeża Dżibuti do Botswany.
• Wydział Euroafrykański (EUD), Berne, Szwajcaria; trzy portugalskojęzyczne narodowości Afryki włączając w to 25 krajów Europy centralnej.
• Wydział Euroazjatycki (ESD), Moskwa, Rosja; 11 niezależnych republik byłego Związku Radzieckiego oraz dzisiejsza Rosja.
• Wydział Śródamerykański (IAD), Miami, Stany Zjednoczone; 46 państw włączając Meksyk i cztery kraje w części Ameryki Południowej oraz Wyspy Karaibskie.
• Wydział Północnoamerykański (NAD), Silver Spring, Stany Zjednoczone; Stany Zjednoczone, Kanada, Bermudy, dwie wyspy na Pacyfiku bez Hawajów i dwie poza wybrzeżem Nowej Funlandii.
• Wydział Azji Północnego Pacyfiku (NSD), Koyang City, Korea; Chiny, Korea, Japonia i Mongolia; (kilkaset tysięcy wyznawców w Chińskiej Republice Ludowej, prowadzących swój własny program z powodu braku rejestracji przez państwo).
• Wydział Południowoamerykański (SAD), Brasilia, Brazylia; osiem narodowości poniżej północnej części kontynentu, które objęte są przez Wydział Śródamerykański.
• Wydział Południowego Pacyfiku (SPD), Wahroonga, Australia; Australia, Nowa Zelandia oraz wyspy Pacyfiku leżące na południe od równika, pomiędzy 140 st. dł. geograficznej wschodniej a 120 st. dł. geograficznej zachodniej.
• Wydział Azji Południowej (SUD), Tamil Nadu, Indie; Indie, Nepal, Butan i Malediwy.
• Wydział Azji Południowego Pacyfiku (SSD), Cavite, Filipiny, 13 krajów Wschodu i wyspy Pacyfiku na północ od równika.
• Wydział Transeuropejski (TED), St. Albans, Anglia; ponad trzydzieści narodowości obejmujących Wielką Brytanię, Skandynawię, zwracając się ku południowi od Polski przez Bałkany do Grecji oraz kraje Bliskiego Wschodu, Pakistan i Afganistan.

Więcej informacji na temat poszczególnych wydziałów Kościoła na świecie znajdziesz tutaj.

WYZNAWCY

Członkami (wyznawcami) Kościoła Adwentystów Dnia Siódmego są wierni poszczególnych zborów, wyznający i praktykujący biblijne zasady wiary. Członkostwo zboru w ścisłym znaczeniu jest świadomą i dobrowolną przynależnością konfesyjną. Poprzedza je okres katechumenatu, w którym kandydat poznaje nauki Słowa Bożego, tj. biblijne zasady wiary i uczy się je praktykować w życiu. Okres ten kończy się publicznym wyznaniem wiary, przyjęciem Chrztu Świętego i uroczystym przyłączeniem do zboru. Zgodnie z nauką Kościoła Adwentystycznego, członkiem zboru może być każdy człowiek, którego duchowny (pastor) Kościoła przedstawi radzie zboru lub zbór stwierdzi, że wyznanie wiary zostało złożone właściwie, tj. świadomie i dobrowolnie, i który przyjmie chrzest biblijny oraz zostanie przyjęty do zboru. Patrz także informacja w statucie Kościoła.

Wyznanie wiary, zwane również ślubowaniem, stanowi publiczne wyrażenie pozytywnego stosunku do prawd religijnych zawartych w Biblii i głoszonych przez adwentyzm. Chrzest biblijny, to chrzest osób duchowo dojrzałych, dokonany na wyznanie wiary katechumena w imię Trójcy Świętej przez zanurzenie w wodzie. Ponieważ niemowlęta nie mogą świadomie przyjąć Chrztu Świętego, dlatego Kościół nie chrzci niemowląt. Kościół Adwentystów Dnia Siódmego uważa, iż chrzest może być udzielony jedynie osobie świadomej i dojrzałej duchowo, tj. posiadającej zrozumienie doniosłości tego aktu oddania się Bogu.

Prawo udzielania chrztu posiada duchowny ordynowany, a w szczególnych przypadkach starszy zboru ordynowany. Kościół Adwentystów Dnia Siódmego nie wymaga ponownego chrztu osób pragnących przyłączyć się do zboru z innych Kościołów, jeśli zostały ochrzczone już chrztem biblijnym (tzn. przez zanurzenie) i prowadziły życie zgodne ze światłem, które posiadały. W takich wypadkach członkostwo nabywa się przez głosowanie.

Przyjęcie do zboru dokonywane jest uroczyście podczas nabożeństwa przez duchownego (czy starszego zboru), w formie złożenia nowo ochrzczonej osobie życzeń błogosławieństwa Bożego, często połączone z dedykowaniem fragmentu Pisma Świętego i zakończone modlitwą.

Członkom zboru przysługuje przywilej uczestniczenia w życiu Kościoła, nadto czynne i bierne prawo wyborcze. Członkostwo zboru wygasa z chwilą wyłączenia ze zboru, dobrowolnego wystąpienia lub śmierci. Wyłączenie ze zboru następuje w przypadku naruszenia biblijnych zasad wiary i porządku zborowego, jednak po trzykrotnym upomnieniu braterskim i, jeżeli wyznawca tego pragnie, rozmowie z radą zboru. W razie lżejszego naruszenia zasad wiary i porządku zborowego może nastąpić zawieszenie w prawach członkowskich na pewien okres. Po nawróceniu ze złej drogi wyznawca wyłączony może być ponownie przyjęty do wspólnoty zborowej, w niektórych okolicznościach jedynie przez ponowną ceremonię chrztu.

Wszyscy wyznawcy — zarówno duchowni jak i tzw. świeccy — tworzą społeczność „braci i sióstr w Chrystusie” — i stanowią powszechne kapłaństwo wszystkich wiernych. Uczestniczą czynnie w służbie Bożej i w całokształcie religijnego posłannictwa Kościoła.

DUCHOWNI

W Kościele Adwentystów Dnia Siódmego — podobnie jak w Kościele wczesnochrześcijańskim — nie występuje pojęcie kapłana-pośrednika i ofiarnika, ponieważ w Nowym Testamencie tytuł kapłana (hireus) zarezerwowany został wyłącznie dla Chrystusa — Sługi niebiańskiej świątyni. Nie ma więc w adwentyzmie stanu kapłańskiego w zrozumieniu ogólnym, istnieje natomiast stan duchowny, inaczej stan pastorski albo kaznodziejski, w odróżnieniu od prezbiteriatu (prezbiter — starszy), w odniesieniu do kierownictwa zboru.

Duchownym może zostać wyznawca wykazujący się powołaniem duchownym, heroizmem wiary i miłości, wysokim poziomem moralnym, należytym przygotowaniem teologicznym (studia seminaryjne licencjackie, studia wyższe magisterskie) oraz gotowością całkowitego (profesjonalnego) poświęcenia się służbie Bożej. Duchowny musi nadto posiadać tzw. upoważnienie (misję kanoniczną, zwaną uwierzytelnieniem lub kredencją) udzielone przez władze kościelne. Patrz także art. 9 w Statucie Kościoła Adwentystów Dnia Siódmego w RP.

Wśród duchownych adwentystycznych (pastorów) rozróżniamy:

• duchownych młodszych — początkujących i zaawansowanych (próbnych),
• duchownych starszych — ordynowanych, czyli wyświęconych do służby.

Pomocnikami duchownych, sprawującymi pomocnicze czynności duchowne, są ewangeliści. Duchowny początkujący, po zdaniu pierwszego egzaminu pastorskiego, staje się duchownym zaawansowanym, a po zdaniu drugiego egzaminu pastorskiego może zostać ordynowany. Ordynacja pastorska polega na włożeniu rąk starszych wśród modlitw i w obecności wyznawców.

Duchownych nie obowiązują tytuły urzędowe, strój liturgiczny lub celibat. Nie przyjmują też oni wynagrodzeń za posługi religijne. Za swą służbę duchowną pobierają z darów i ofiar kościelnych miesięczne stypendium duchowne oraz opłacają przewidziany prawem podatek od przychodów osób duchownych i składki ubezpieczenia społecznego duchownych.

FUNDUSZE

Źródłem finansowania Kościoła są kolekty, czyli dary i ofiary wyznawców, zarówno duchownych, jak i świeckich, składane dobrowolnie według biblijnego systemu dziesięcin i ofiar. Kolekty zebrane przez zbory przesyłane są do diecezji, gdzie rozdzielane są na potrzeby diecezjalne i zborowe według corocznie uchwalanych budżetów. Część darów przekazywana jest władzom centralnym Kościoła na potrzeby ogólnokrajowej administracji kościelnej.

Również część tych darów przekazywana jest wyższym strukturom kościelnym za granicą. Fundusze Kościoła podlegają społecznej kontroli wyznawców wchodzących w skład komisji rewizyjnych wszystkich szczebli Kościoła.

Obowiązujący w Kościele Adwentystycznym system finansowy zapewnia Kościołowi materialną — tym samym ideologiczną — niezależność od jakiejkolwiek władzy duchownej i świeckiej, umożliwiając między innymi systematyczne rozwijanie wielokierunkowej działalności, zgodnie zresztą z istotą religijnego posłannictwa Kościoła i ogólnoświatowej misji.

Wyznawców Kościoła cechuje duża ofiarność i poświęcenie w służbie Ewangelii. Dzięki tej ofiarności można było rozwinąć liczne misje zagraniczne, wybudować kościoły i kaplice, szkoły i sanatoria, i udzielać w skali światowej olbrzymiej pomocy społecznej, zwłaszcza dla krajów trzeciego świata, a ostatnio krajów europejskich i azjatyckich. W roku 2005 na potrzeby Kościoła na całym świecie zebrano (dziesięcina i inne dary) 2.383.690.238 USD. Dzięki swojej Agencji Pomocy i Rozwoju (ADRA) wydatkował na 2.421 projekty kwotę 286.012.003 USD.

Od dnia 30 czerwca 1995 roku status prawny Kościoła Adwentystów Dnia Siódmego w Polsce jest uregulowany Ustawą o stosunku Państwa do Kościoła Adwentystów Dnia Siódmego w Rzeczypospolitej Polskiej, podpisaną jeszcze przez byłego prezydenta RP, pana Lecha Wałęsę.

Kościół w Polsce* posiada 5.762 wiernych ochrzczonych (ilość wszystkich adwentystów w kraju wynosi ok. 10.000), 35 pastorów, 117 zborów, 36 grup oraz 3 diecezje. Jeden adwentysta przypada na 6.614 Polaków.

Kościół światowy** prowadzi swą działalność w 203 krajach świata wszystkich kontynentów (na 229 krajów zarejestrowanych w ONZ) i posiada około 25 milionów wyznawców (w tym ochrzczonych — 15.435.470 osób***), 61.818 zborów i grup kościelnych, 559 diecezji, 102 kościoły krajowe (unie), 13 wydziałów, 15.813 ordynowanych i aktywnych duchownych, 17.343 aktywnych misjonarzy, którzy wraz z innymi pracownikami tworzą rzeszę 201.646 osób.

Choć trudno znaleźć kraj na świecie, gdzie adwentystów nie byłoby w ogóle, w tym zestawieniu rozważamy jedynie kraje, gdzie Kościół jest oficjalnie zarejestrowany. Adwentystów nie ma np. w takich krajach jak Afganistan, Komory, Falklandy (Malwiny), Gibraltar, Watykan, Korea Północna, Malediwy, Mauretania, Maroko, Monako, San Marino, Arabia Saudyjska, Somalia, Syria czy Jemen. W krajach tych Kościół ma jednak swoich wyznawców, którzy egzystują niejawnie.

Kościół światowy** prowadzi 5.666 szkoły podstawowe, 1.470 szkoły średnie, 106 szkół wyższych i uniwersytetów, 168 szpitali i sanatoriów oraz 442 przychodnie lecznicze, 172 domy opieki i sierocińce, 29 zakładów zdrowej żywności oraz 63 instytuty wydawnicze i 131.892 szkoły sobotnie, jak również posiada 10 dużych centrów medialnych oraz 5.523 stacje radiowe i 2.279 stacji telewizyjnych (nie licząc lokalnych stacji nadających wyłącznie w Internecie). Posiada również globalną sieć satelitarną ATN, a w niej znane stacje, jak np. Hope Channel czy współpracującą Three Angels Broadcasting Network. Kanały te są dostępne bezpłatnie w ofercie polskich nadawców satelitarnych (satelity Hot Bird i Astra). Posługuje się w swoich publikacjach 361 językami i dialektami, a gdyby wziąć pod uwagę także mowę, byłoby ich 885.

Na całym świecie przystąpiło do Kościoła 1.044.315 nowych wyznawców***, co daje dziennie liczbę 2.859 osób. Wskaźnik wzrostu Kościoła wyniósł 4,62%. Kościół organizuje 6 zborów (parafii) dziennie. W skali populacji całego świata przypada 1 adwentysta na 429 osób. Na każdych pozyskanych 100 wyznawców, Kościół traci 24.

Statystycznie* 36% adwentystów znajduje się w Ameryce Łacińskiej (Wydział Inter-Amerykański i Południowo-Amerykański; najwięcej w Brazylii, gdzie ochrzczono 1.399.018 osób), a 34% w trzech wydziałach afrykańskich. W wydziałach Południowej Azji i Ameryki Północnej egzystuje po 7% ilości adwentystów na świecie, natomiast w Wydziale Południowej Azji i Pacyfiku prawie 6%. Blisko 9,5% adwentystów znajduje się w pozostałych pięciu wydziałach Kościoła. Prawie 22 na każdych 100 nowych wyznawców pochodzi z Wydziału Południowoamerykańskiego, a 17 żyje w w centralno-wschodniej części Afryki. 

W historii Kościoła światowego odbyło się 59 sesji Generalnej Konferencji (ostatnia w 2010 r. w Atlancie, w stanie Georgia, USA); przewodniczyło jej 19 przewodniczących (20-tym jest Ted N.C. Wilson), 22 sekretarzy (23-cim jest G T Ng) oraz 26 skarbników (27-mym jest ponownie Robert E. Lemon).

ZWIERZCHNICTWO KOŚCIOŁA

Najwyższym zwierzchnikiem (przewodniczącym) światowego Kościoła Adwentystów Dnia Siódmego jest od 25 czerwca 2010 r. pastor dr Ted N.C. Wilson, który zastąpił na tym stanowisku Jana Paulsena (od 1999 r.).

60-letni Wilson został wybrany wiceprzewodniczącym Kościoła Adwentystów w roku 2000 podczas sesji Generalnej Konferencji w Toronto. Na jego 36-letnią służbę kościelną składa się pełnienie funkcji na stanowiskach administracyjnych i wykonawczych w regionie Środkowo-Atlantyckim Stanów Zjednoczonych, Afryki oraz Rosji.

Wilson rozpoczynał swoją służbę kościelną jako pastor w roku 1974 w Diecezji Nowy Jork. Od roku 1976 do 1981 pracował on jako asystent dyrektora, a później dyrektor Metropolitan Ministries. Do roku 1990 pracował w regionie Afryki i Oceanu Indyjskiego, mieszkając w Abidżanie na Wybrzeżu Kości Słoniowej, jako dyrektor departamentu, a później jako sekretarz wykonawczy, będąc drugim najwyższym urzędnikiem w tamtejszej strukturze.

Kolejnym stanowiskiem jakie zajął po doświadczeniach w Afryce Zachodniej, było stanowisko współpracownika sekretarza w siedzibie głównej światowego Zarządu Kościoła w Silver Spring, Maryland, USA.

Stanowisko to zajmował przez dwa lata, po czym zaakceptował objęcie funkcji przewodniczącego Wydziału Euro-Azjatyckiego z siedzibą w Moskwie, w Rosji, w latach 1992-1996. Następnie Wilson wrócił do Stanów Zjednoczonych, by zająć stanowisko dyrektora wydawnictwa „Review and Herald” w Hagerstown, w stanie Maryland, które piastował do czasu jego nominacji na stanowisko wiceprzewodniczącego Generalnej Konferencji w roku 2000.

Wilson, jako pastor ordynowany, posiada stopień doktora nauk religijnych, jaki otrzymał na New York University, tytuł magistra (Master of Divinity) na Andrews University oraz tytuł magistra nauk w dziedzinie zdrowia publicznego z Loma Linda University's School of Public Health.

Wilson jest w związku małżeńskim z Nancy Louise Vollmer Wilson, fizjoterapeutką. Małżeństwo posiada trzy córki. Nowo powołany zwierzchnik Kościoła jest synem byłego przewodniczącego Generalnej Konferencj, Neala C. Wilsona, który pełnił tę funkcję w latach 1979-1990.

w górę

* - dane z 31 grudnia 2007 r.
** - dane z 31 grudnia 2006 r.
*** - dane z 30 czerwca 2007 r.

fot.: © Robert East/news.adventist.org

UWAGA: wprowadziliśmy zabezpieczenie anty-spamowe, zatem prosimy usunąć z adresów e-mail frazy: [BEZ] i [SPAMU], aby listy mogły bez przeszkód dotrzeć do adresatów.